பிணவாசனை..

ஒரு சின்ன முயற்சி.. இது ஒரு திகில் கதை.. நான் தொடங்கி வைக்கிறேன்.. அனைவரும் இதில் புதுபுது திருப்பங்களுடன் சுவாரஸ்யமாய் எடுத்து செல்லலாம்.. என்ன சொல்றீங்க..?

————————————-

கும்மென்ற அகன்ற இருட்டு. கீச்ச் கீச்ச் என்ற மரவண்டின் சத்தம் மட்டும் உச்சமாக கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது. மெல்ல புளிய மரத்தினில் நிழலில் ஊடுரும் வெளிச்சத்தில் கழுத்து அறுப்பட்ட ஒரு பிணத்தின் அருகில் ரம்யா. அந்த உடலின் கழுத்தில் இருந்து ரத்தம் வெதுவெதுப்பாக மெல்ல தரையை முத்தமிட்டுக்கொண்டு இருந்தது. திறந்தவாயும் வெளியே வந்துவிடும் அளவு உயிர்பிச்சை கேட்ட கண்களும் பார்பவர்களை மிரளச் செய்யும் நிலையில் இருந்தன. ரம்யாவின் மிரண்ட கண்கள் ரத்தத்தை நிரப்பி இருந்தது.

ரம்யாவின் கைகளில் இருந்த கத்தியில் ரத்தம் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது தெறித்து கைவிரல்கள் அனைத்தும் அந்த சிவப்பான ரத்ததத்தில் தோய்ந்து கெட்டியாகி இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்வையை அலையவிட்டப்படி ரம்யா மேலே வானத்தை பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போது அவர் கால் மீது ஏதோ ஊர்ந்து செல்லும் உணர்வ்வில் கீழே பார்க்க…”ஹோவ்வ்வ்..” என்று கத்திக்கொண்டு மயங்கி கீழே சரிந்தாள்.சட்டென்று மிரண்ட அந்த கட்டுவிரியல் நாக்கைவெளியே நீட்டி ஆட்டியப்படி மினுமினுக்கும் கண்களுடன் அலைந்து அலைந்து வேகமாக கீழே கிடக்கும் கூழாங்கற்களின் மீது ஊர்ந்து சென்றது.

அப்போது…

லீனா அண்ணா தொடர்கிறார்

துரத்தில்…….
மிக வேகமாக அந்த வண்டி வந்து கொண்டிருந்தது.அதன் முன் விளக்குகள் பளீரென எரிந்து அந்தச் சாலையை வெளிச்சமாக்கியது.அதனுள்ளே, சமீபத்தில் போலீஸ் சூப்பிரண்டண்ட் பதவியேர்ர லீனா மிகவும் ளைப்புடன் சாரதியின் பக்கத்து இருக்கையில் லமர்ந்திருந்தார்.
அந்த சந்திர வெளிச்சத்தில் கூட அவரது கம்பீரமான் தோற்றம் அவரை ஒரு நேர்மையான அதிகாரி என்பதைப் பறை சாற்றியது.கழுத்தற்பட்ட பிணத்திற்கு அருகே ரம்யா மயங்கிய நிலையில் வீழ்ந்து கிடந்த இடத்தை அந்த வண்டி அண்மிக்கப் போகும் போது,

சாலையின் குறுக்கே…….

மற்றொருவர்

கழுத்தறு பட்ட பிணத்திற்கு அருகே ரம்யா மயங்கிய நிலையில் வீழ்ந்து கிடந்த இடத்தை அந்த வண்டி அண்மிக்கப் போகும் போது, அதன் சத்தம் மயங்கிய ராம்மியாவை எழுப்பியது

சாலையின் குறுக்கே…….

ஒரு பெண் அவசர அவசரமாக ஓடுவதை பார்த்த லீனா ………அந்த பெண்ணை பிடிக்க உத்தரவு இட்டார். ரம்யாவோ சாமர்தியமாக சாலையை விட்டு புதர்களில் ஒடினார். ஜீப் சற்று வேகம் குறைக்க ஒரு கல்லை எடுத்து சாரதியின் தலையை குறிவைத்து அடித்தார் ரம்யா , தடுமாறிய ஜீப் ஒரு மரத்தில் மோதி நின்றது. ஜீப் சாரதி அங்கேயே சரிந்தார். லீனா வின் கை துப்பாக்கியின் ட்ரிகர் இடித்த அதிர்வில் ஜாம் ஆனது. லீனாவுக்கு தொல்பட்டையில் நல்ல அடி.
சமிபத்தில் பெய்த மழையில் ஒரு பெரிய வேப்பமரம் ஒன்று விழுத்து கிடந்தது. அதில் இருந்து ஒரு பெரிய கிளையை உடைத்து எடுத்தார் ரம்யா……..துப்பாக்கியும் வேலை செய்யவில்லை , தொலில் அடி. தொடை நடுங்க ரம்யாவை நோக்கினார் போலிஸ் சூப்பிரண்டன்டன் லீனா……………………….

மீண்டும் நானே..

லீனா தைரியமாக முன்னேறினார்.. வேலை செய்யாத துப்பாக்கியை தூக்கி எறிந்துவிட்டு தன் இடக்காலை மேலே தூக்கி ஷூவுக்குள் வைத்திருக்கும் பிஸ்டலை எடுத்து ரம்யாவின் முகத்தை நேராக குறிவைக்கும் நேரத்தில் அக்கோரமான இடி ஒன்று இடிக்கிறது. மின்னலும் பளிச் பளிச்சென்று வெட்டும் நேரத்தில் இருவரின் முகங்களை கண்டுக்கொள்கிறார்கள்..

“ரம்யா தங்காய்.. நீயா அது..? ” அதிர்ச்சியுடன் வினவ…

“கிட்ட வராதீங்க…” என்று சொல்லிக்கொண்டே ரம்யா பின்வாங்கிக்கொண்டு போக..

“இதோ பார்.. உனக்கு என்ன ஆச்சு..?நீ ஏன் கொலைபண்ண.. யார் அது..? எதுக்காக கொலை செஞ்ச.. நான் உன் அண்ணன் இருக்கேன்மா.. நீ கவலைப்படாதே.. நீ அமைதியா சரண்டர் ஆகிடு.. தப்பிக்க நினைச்சா வீண்விபரீதம்தான் மிச்சம்..”

“இல்ல.. என்கிட்ட நெருங்காதீங்க..” என்று கூறி தளர்ந்த ரம்யா தரையில் அப்படியே அழுதபடி சரிகிறார்.. ஒருபுறம் சேற்றில் உக்கார்ந்து சோர்ந்து அழும் ரம்யா. இன்னொருபக்கம் என்ன ஏதென்று அறியாமல் யாரோ என்று நினைத்து வந்தால் தன் சொந்த தங்கையை எதிர்பார்க்காமல் திகைத்து இது கனவா என்று நினைக்கும் லீனா ஒருபுறம்.. அந்த வேளையில் ரம்யா தன் இருகைகளால் அங்கிருந்த சேற்றை அள்ளி லீனாவின் முகத்தில் அடிக்கிறார்.. சடக்கென்று மிரண்ட லீனாவிற்கு கண்களின் சேறும் சகதியும் புகுந்துக்கொள்ள இந்த இடவெளியில் ஓட்டம் பிடிக்கும் ரம்யாவை கஷ்டப்பட்டு துரத்துக்கிறார் லீனா..

செப்ரெம்பர் 14, 2007 at 8:09 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சாட்சாத் நம்ம நேரு மாமாவேதான்..

11779075171.jpg

இதெல்லாம் அரசியல்ல சாதரணமப்பா.. 😛

ஓகஸ்ட் 10, 2007 at 5:19 முப 1 மறுமொழி

நச்சென்று ஒரு ‘பட்டறை’

வழக்கமாக இரவு லேட்டாக தூங்கி பழகிய நான் நேற்று 11 மணிக்கே தூங்கபோனேன்.. காரணம் சீக்கிரம் வலைப்பூ பட்டறைக்கு போகவேண்டும் என்ற எண்ணம்தான். ஒருவழியாக விரைவாகவே வந்துவிட்டேன்.. நான் வந்த வேளையில் ஒருசிலர்தான்.

இதுவரை வலைப்பூ பதிவர்களில் லக்கி, பாலா அண்ணா தவிர யாரும் தெரியாது. பெரும்பாலும் போட்டோகளில் பாத்திருப்பதுதான். சிலரை கண்டுக்கொண்டேன். பலர் புதுமுகங்கள். எல்லோரிர்டமும் இருந்த முக்க்கிய விடயம் அனைவருமே விழுந்தடித்துக்கொண்டு வேலை செய்ததுதான். எவருமே ஏனோ தானோ இருந்ததாக நான் கவனிக்கவில்லை. உண்மையில் பெருமையாகதான் இருக்கிறது.

நான், இவான் மற்றும் ராஜா ஆகியோர் வரவெற்பு கூடவே வருகைதரும் பதிவர்களின் விவரங்கள் ஆகியவற்றை பதிவு செய்யும் வேலையை செய்தோம். இதனால் ஒரு சின்ன லாபம் எனக்கு. யார் யார் என்று இலகுவாக் அடையாளம் காண முடிந்தது…:)

கலக்கல்கன்னியப்பன்களாகவந்த சேர்ந்த வாவாசங்கம் என் வாயை பிளக்க வைத்தார்கள்.. அடபாவிகளா.. என்னய்யா நடக்குது ஊருக்குள்ள..அதிருதுல்ல என்று சொல்லாதுதான் பாக்கி…

பொதுவாக நான் தீவிர வலைப்பதிவர் இல்லை. ஆனால் இவர்களை எல்லாம் கண்டபிறகு மனதில் ஒரு ஆசை வரத்தான் செய்கிறது. என்னுடைய பழைய பதிவுகளை திரும்பி பார்த்தால் ….:( பலர் சின்ன வயதில் பலர் கலக்கலாய் இருப்பது மகிழ்ச்சி..

டோண்டு சார் வந்தபோது ஏனோ மனதில் போண்டா பதிவு வந்து தொலைந்துவிட்டது.. என்ன கொடும சார் இது..?

மேலும்சென்னைபல்கலைக்கழகமாணவர்களும் இதில்ஆர்வமுடன்கலந்துகொண்டதுநல்லவிசயம்..வயதில் மூத்தவர்களும், இளைஞ இளைஞிகளும் ஆர்வமுடன் கலந்துகொண்டார்கள்.. தமிழின் புதிய இணைய உலகம் மெல்ல விரிகிறது.. தமிழ் மெல்ல அழியும் என்ற பேச்சு எல்லாம் தேவையில்லாத பயம் போலதான் எனக்கு தோன்றுகிறது..

இக்கருத்தரங்கைவெற்றிகரமாகநடத்தியநண்பர்களுக்குவாழ்த்துக்கள்..

ஓகஸ்ட் 5, 2007 at 3:20 பிப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நான் ஏன் சீரியஸ் பதிவு போடவேண்டும்.?

நான் ஏன் சீரியஸ் பதிவு போடவேண்டும்..?

போட்டாலும் ஒருத்தரும் படிக்கிறதில்லை.ஜல்லி அடிச்சா மனசுக்கும் ஜாலியா இருக்கு.. எல்லோரும் கமெண்டும் அடிக்கிறாங்க. அதனால் இனி என் பணி ஜல்லி அடிச்சி கிடப்பதே(அட்லீஸ் கொஞ்ச காலத்துக்காகவது..) என்ன சொல்றீங்க பெரிசுங்களே..? 😛

இங்க ரொம்ப பெரிய ஆளுங்களாம் இருக்காங்களாமே.. லக்கி, பாலா அண்ணா சொன்னாங்க.. சரி நைஸா கொஞ்ச நாள் கவனிச்சு அவ்ங்களையும் கலாய்க்க வேண்டியதுதான்..

இனிமே நானும் ஒரு அணி ஆரம்பிக்க போறேன். அது ஜல்லி அடிப்போர் முன்னேற்ற சங்கம். ஐடியா இருக்கிறவங்க அதுக்கு 100 ரூபா முதல்ல கட்டி அப்ளிகேஷன் வாங்குங்க..

அட .. எல்லோரும் ஓடிட்டிங்களா.. சரி சரி..

மே 7, 2007 at 4:30 பிப 1 மறுமொழி

முதல் அனுபவம்…!

என் முதல் அனுவபத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

1.7.1985- அன்றுதான் நான் பள்ளியில் சேர்ந்த நாள்…நான் கொஞ்சம் லேட்டாக சேர்ந்தேன்…என்னையும் சேர்த்து ் மொத்தம் 9 பேர் இருந்தோம்.. ! அவர்கள் எல்லாம் எனக்கு முன்னாடியே செர்ந்துவிட்ட படியால் என்னை கவனிக்க்காது இருந்தனர். நான் ஒன்றும் சேர்ந்த்து கான்வென்ட் எல்லாம் இல்லை..ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்க பள்ளி…ஆசிரியர் என்று பார்த்தால் 3 பேர் இருந்தனர்.. சத்துணாவு ஆயா 2, சத்துணவு அமைப்பாளார் 1 என மொத்தம் 6 பேர்த்தான்.

என் அம்மா தான் என்னை கொண்டு விட வந்திருந்தார்..எனக்கு மதிய சாதமும், 50 பைசாவுக்கு மிட்டாயும் வாங்கி தந்தார்…எனக்கென்னவோ பள்ளி என்றாலே ஜாலியாக விளையாடலாம் என்றுதான் நினைத்து வந்தேன்..ஆனால அங்கு வந்த பின் தான் தெரிந்த்து வாத்தியார்கள் குச்சியால் விரட்டுவதை..!

என அம்மா என்னை விட்டு போகும் வரை எனக்கு ஏதும் தெரியவில்லை..சிறிது நேரத்தில் கொஞ்சமாக தொடங்கிய எனது அழுகை ஒப்பாரியாக மாறியது..! அப்பொது ஒரு வாத்தியார் பிரம்புடன் வேகமாக என்னை அடிக்கிற மாதிரி வந்தார்..பயந்து போன ஓ வென்று கத்திகொண்டே தரை ‘ஈர’மாக்கி விட்டேன்..!!

-இதுதான் எனது முதல் அனுபவம்.. :):)

மே 7, 2007 at 7:25 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

லக்கியும் பாலபாரதியும் அடித்த கும்மி

இது பொய் இல்லங்க…! சரியாக கொஞ்சம் நேரம் முன்னர் (4.4.200 8.20 PM) நண்பர் பாலபாரதியும் , லக்கியானந்தாவும் வந்து இருந்தார்கள்..! நிஜமாக மனசுக்கு இதமான சந்திப்பு.. கொஞ்ச நேரம்தான். லக்கி எனக்கு பழைய நெருங்கிய நண்பர். அவர் பட்டாசு..! வெடிவெடியா போடுவார். எனக்கு பல புதிய விசயங்களை அறிமுகப்படுத்தியவர் நண்பர் லக்கி.

பாலபாரதியைப்பற்றி நான் சொல்லியே ஆகவேண்டும்.! நண்பர் தமிழ் எழுத்துருக்கள், டிஸ்பிளே ப்ராப்ளம் என்று எலலவற்றிலும் பட்டையை கிளப்புகிறார். நான் இந்த தமிழ் விசயங்களில் லக்கியைப்போலவே (அப்ப்பாடா வாரியாச்சு..:) ) கொஞ்சம் வீக்..! ஈ- கலப்பை, பேய்கலப்பை என்று கலந்துகட்டி அடித்தார்.! பாலபாரதிக்கு நன்றி..! ( பாலபாரதி மொட்டை அடிச்சிருக்கார்.. எந்த கோயிலுக்காம்..? 😛 )

பெரியார் படம்பற்றி ரொம்ப பேசினோம்… அட போங்க. இருந்த ஒரு மணிநேரத்தில் இணைய தமிழ் உலகை ஒரு வலம் வந்தோங்க..! வாழ்க்கை ரொம்ப சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது – இதுமாதிரி புதிய விசயஞானமுள்ள நண்பர்கள் கிடைப்பதால்..!

நண்பர்களின் வரவுக்கு மிக்க நன்றி..!

மே 3, 2007 at 4:22 பிப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சீதாம்மா வயது 67

தெருவை பார்க்கிறேன்
வெறிசசோடி சத்தமின்றி இருக்கிறது
தொலைவில் போகும் வாகனங்களின்
எச்சில் சத்தங்கள் என் காதுகளை வந்தடைகிறது
எதற்கோ அழும் பக்கத்துவீட்டு குழந்தையின்
அழுகை ரீங்காரம் என் காதுகளை சுவைக்கிறது
என் பேரப்பிள்ளையும் இப்படிதான் அழுவானோ
கைத்தொட்டு பார்க்க ஆசைவந்தது
காலையில் பார்த்த அவனின் புகைப்படங்கள்
கள்ளங்கபடமில்லாத சிரிப்பில் என்னை மூழ்கடித்தேன்
கண்ணை மூடிக்கொண்டு
என் வீட்டு மரத்தடியில் நாற்காலியில் நான்
பறவைகளின் எச்சங்கள் என் தலையில் விழுமோ
என்ற கவலையில் மரங்களை பார்கிறேன்
அவைகள் இல்லை
இரைத்தேடி சென்றிருக்ககூடும்
என் மகன் மனதில் ஓடினான்
மனதில் பாரம் பரவுகிறது
அனைவரையும் இழந்து விட்டேனோ
‘உங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு நான் அமெரிக்கா ஏம்மா போகனும்’
கேட்ட மகனுக்கு
வாழ்க்கை வகுப்பை தவறாக எடுத்த என் கணவர்
பணத்தைப்பற்றிய நினைப்பில் எதிர்க்காலத்தை
அடகு வைத்த என் கணவர் மீது இறந்தும் கோபம் தீரவில்லை
அவருக்கென்ன
இருந்தவரை வேலைக்காரியாய் நான் இருந்தேன்
உறவுகளை எல்லாம் ஒட்டவைக்காமல் இருக்கவைத்தார்
அவரை மரணம் கொன்றபிறகு அனாதையாக
‘சீதாம்மாவுக்கு என்னப்பா. மகன் லட்சம் லட்சமா அனுப்புறான்’
சிரிப்புதான் வருகிறது
‘இல்லம்மா என் மனைவிக்கும் உனக்கும் ஒத்துவராது.
உனக்கு நாந்தான் பணம் அனுப்புறேனே..’
களையும் உறவுகள்
நான் என் மகனுக்கு எடையாகிபோனேன்
கண்களில் கண்ணீர் சட்டென திரண்டது
உயிர்பிரியும் காலத்தில் பணமென்னடா பணம்
தாரைதாரையும் வழியும் நீரை துடைத்துக்கொள்கிறேன்
என் அருகினில் வந்து நிற்கும் டைகரை பார்கிறேன்
நாயை நாய் என்று சொல்ல மனம் ஒப்பவில்லை
தலையை தடவிகொடுக்க
மெல்லமாய் மூச்சுவாங்கி
செல்ல சிணுங்கல் சிணுங்கி
மடியில் புதைகிறது

என் வாழ்க்கை நாடகம் நாயுடன் முடியுமோ..
நாயானாலும் என் பிள்ளைப்போல உணர்கிறேன்


மே 2, 2007 at 10:03 முப 1 மறுமொழி

ஒளியின் வேகத்தை கண்டுபிடிக்க…

உண்மையில் ஒளியின் வேகத்தை கண்டுபிடிக்க வல்லுநர்கள் அரும் பாடுபட்டிருக்கின்றனர்.

17 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அறிவியல் தற்போது இருப்பதை விட வெகு வித்யாசமாக இருந்தது. ஒளிக்கு வேகம் எல்லாம் இல்லை, ஒளி ஒரு இடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு செல்வதற்கு நேரமே தேவை இல்லை, உடனடியாக சென்று இலக்கை அடைந்து விடுகிறது என்பது தான் அன்றைய அறிவியல் விஞ்ஞானிகளின் கருத்தாக இருந்தது.

ஆனால் கலிலியோ என்ற விஞ்ஞானி மட்டும் ஒளிக்கு வேகம் இருக்கிறது என்று உறுதியாக நம்பினார். ஒளியின் வேகத்தை அளக்க ஒரு எளிய சோதனையையும் செட் பண்ணினார்.

இது தான் அவர் ஸ்ட்ராடெஜி: மலை உச்சியில் அவர் நின்றுக்கொண்டு ஒரு விளக்கை பிராயோகிப்பார், மலைக்கு கிழே இருக்கும் அவர் உதவியாளர் விளக்கு வெளிச்சத்தை பார்த்தவுடன் பதில் சிக்னல் அவருடைய விளக்கில் இருந்து தர வேண்டும். இவர்கள் இப்படி மாற்றி மாற்றி கொடுத்துக்கொள்ளும் சிக்னலில் ஒளியின் பயண நேரத்தை அறிந்துக்கொள்வார்கள்.

பிறகு ஒளி பயணம் செய்த தூரத்தையும் கணக்கிட்டு,

Distance = time * speed,

so, speed = Distance / time.

என்ற அறிவியல் விதியைக்கொண்டு கணக்கிடுவார்கள். இந்த முறை வெற்றி அடையவில்லை, ஏனெறால் மலை உச்சியில் இருந்து மலை அடிவாரத்துக்கு(ஒரு உதாரணத்துக்கு 1 மைல் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்) ஒளி 0.000005 நொடிகளில் பயணித்துவிடும். கலிலியோ காலத்தில் அந்த குறுகிய நேரத்தை கணக்கிட அவரிடம் போதிய வசதி இல்லை. ஆனால் கலிலியோவின் ஸ்ரேடெஜியில் பிழை ஒன்றும் இல்லை, அவர் சொல்லியபடியே ஒளியின் வேகத்தை கண்டுபிடிக்கலாம்- ஆனால் அதற்கு பல லட்ச்சக்கணக்கான மைல் தூரம் தேவை.

1670களில் ஒலே ரோமெர் என்ற விஞ்ஞானி(ஆஸ்ட்ரானமர்), ஜூப்பிடர் கிரகத்தின் நிலவான அயோவை படித்துக்கொண்டிருந்தார். அயோ, ஜுப்பிடரை 1.76 நாட்களுக்கு ஒருமுறை சுற்றி வரும். அப்படி சுற்றி வரும் ஜுப்பிடரின் நிலவு, தான் தோன்ற வேண்டிய இடத்தில் தோன்றாததை ஒலே கண்டு வியந்தார். அயோ ஏன் அந்த இடத்தில் இல்லை என்பதற்கு ஒரு பாஸிபிள் விளக்கம் தேவை அல்லவா? இதற்கு ஒரே ஒரு விளக்கம் தான் இருந்தது- அது ஒளியின் வேகம். ஜூப்பிட்டர் பூமிக்கு பக்கத்தில் இருந்த போது அயோவின் ஒளி சீக்கிரமாக நம்மை வந்தடைகிறது, அதே போல ஜூப்பிட்டர் பூமியை விட்டு தள்ளி இருக்கும் போது, அயோவின் ஒளி நம்மை வந்தடைய நேரமாகிறது. ஆகவே ஒளிக்கு வேகம் இருக்கிறது என்பது திட்டவட்டமாக அறியப்பட்டது. பூமிக்கும், ஜூப்பிட்டருக்கும் உள்ள தூரத்தை வைத்து ஒலே ஒளியின் வேகத்தை கண்டுபிடித்தார், மேஜிக் நம்பர் 186,000 miles/second, அல்லது 300,000 km/ second.

இன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஒளியின் வேகத்தை துல்லியமாக அறிய பல கருவிகள் உண்டு. விஞ்ஞானிகள் நிலவின் பாறை மீது ஒரு கண்ணாடியை பொருத்தி இருக்கின்றனர். இங்கிருந்து ஒரு லேசர் சிக்னலை அனுப்பினால் அது திரும்ப வர 2.5 செகெண்டுகள் பிடிக்கிறது.

நிலவுக்கும் பூமிக்கும் உள்ள தூரம் = Distance(x km)

நிலவுக்கும் பூமிக்கும் இடையே ஒளி பயணம் செய்ய எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் = Time (2.5 sec)

ஒளியின் வேகம், Speed = distance(x)/ (2.5 sec)

இதை நன்றாக கவனித்து பார்த்தீர்கள் என்றால் கலிலியோவின் மலை உச்சி சோதனைக்கும், இதற்கும் அதிக வித்யாசம் இல்லை biggrin.gif

எழுதியவர் : பேய்குட்டி

மே 1, 2007 at 4:36 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

படவிமர்சனம், Blood Diamond

ஒரே வரியில் சொல்வதென்றால், அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய அற்புதமான படம். இந்த கதையில் தனியாக ஹீரோ என்று யாரும் கிடையாது, படக்கதை தான் ஹீரோ. வைரம் என்ற ஒரு கல், எத்தனை உயிர்களை பலி வாங்குகிறது என்று இதை விட அழகாக யாராலும் சொல்ல முடியாது.ஆப்ரிக்காவில் உள்ள ஒரு எளிய குடும்பத்தை காட்டுவதில் கதை தொடங்குகிறது, தன் மகனை சாலமன் வேண்டி(Djimon Hounsou) பள்ளிக்கு கூட்டி போக எழுப்புகிறார். போகும் வழியில் வைரக்கடத்தல் மாபியாவிடம் பிடிபடுகிறார்.

சாலமன் குடும்பத்தை விட்டு பிரிக்கப்பட்டு வைரம் எடுக்கும் கடினமான வேலையில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார், அங்கே வைரத்துக்காக ஆப்ரிக்கர்கள், ஆப்ரிகர்களாலேயே கொடுமைபடுத்தப்பட்டு கொல்லப்படுவதை நேரில் பார்க்கிறார். அவருக்கும் ஒரு அதிர்ஷ்டம் அடிக்கிறது, விலை மதிக்க முடியாத பிங்க் வைரம் கையில் கிடைக்கிறது- அதே சமயத்தில் வைரத்தை சட்ட விரோதமாக அறுவடை செய்வதை தடுக்கும் அரசு ராணுவத்தினர் வருவதினால் அங்கு வேலை பார்க்கும் அனைவரும் தப்பி ஓடுகின்றனர். உயிர் தப்பிக்க ஓடும் சாலமன்
தன் வைரத்தை ஒரு இடத்தில் புதைக்கிறார். இந்தக்கணத்திலிருந்து கதை வைரத்தை சுற்றி தவழ்கிறது. சாலமன் வைரத்தை புதைப்பதை ஒரு ஆப்ரிக்க மாபியா தலைவர் பார்த்துவிடுகிறார். அவர் மூலமாக சாலமனிடம் வைரம் இருப்பது ஒரு வதந்தி போல அனைவரிடமும் பரவுகிறது. அந்த வைரத்தை டானி ஆர்ச்சர்(Leonardo DiCaprio) கைப்பற்ற முனைகிறார்.

டானிக்கு ஒரு பெண் அமரிக்க நிருபர், மேடி(Jennifer Connelly), அறிமுகமாகிறார். டானியிடமிருந்து கடத்தல் ரகசியங்களை அறிய நினைக்கிறார். டானிக்கு மேடியை பிடித்திருந்தாலும் அவர் நிருபர் என்பதால் விலக நினைக்கிறார். சாலமனின் வைரத்தை கைப்பற்ற நினைக்கும் டானி சாலமனுடன் பேரம் பேசுகிறார். வைரத்துக்கு சாலமன் பேசும் விலை- சாலமனின் குடும்பம். தன்னுடைய குடும்பத்தை கண்டுபிடித்துக்கொடுத்தால் அந்த வைரத்தை கொடுத்துவிடுவதாக சாலமன் கூறுகிறார். சாலமனின் குடும்பத்தை ஒரு அகதிகள் விடுதியில் மேடியின் உதவியால் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். சாலமனுடைய மகனை மட்டும் காணவில்லை, மகனை வைரக்கடத்தல் மாபியா பிடித்துக்கொண்டு போனதாக சாலமனின் மனைவி தெரிவிக்கிறார். சாலமனின் மகனை தேடி பயணம் தொடர்கிறது. கடைசியில் சாலமனின் மகனை ஒரு மாபியா கூட்டதில் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். சாலமனின் மகன் கெட்ட ஆப்ரிக்க தலைவனால் மூளை சலவை செயப்பட்டதால் தந்தையுடன் வர மறுக்கிறார். மகனிடம் உருக்கமாக பேசும் சாலமன், மகன் மனதை மாற்றி தன்னுடைய வைரத்தின் உதவியால் எப்படி தன் குடும்பத்தோடு இணைந்து வைரக்கொள்ளையர்களையும் காட்டிக்கொடுக்கிறார் என்பது மீதிக்கதை.

கதையில் மிகவும் கவர்வது, முகத்தில் அறையும் உண்மை. ஒரு வைரத்தில் எத்தனை ஆப்ரிக்க சிறுவர்களின் இரத்தம் இருக்கிறது என்ற உண்மையை ஜீரனிக்கவே முடியவில்லை. ஆப்ரிக்க மாபியாக்களுக்கு ஆயுதத்தை சப்ளை செய்யும் மேல் நாட்டினர், எப்படி உள்நாட்டில் கலகத்தை தூண்டிவிட்டு அதன் மூலம் வைரக்கடத்தலில் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள், ஒரு மனிதர் மேல் மற்றொரு மனிதர் கொஞ்சம் கூட இரக்கம் காட்டுவதில்லை, பணம் கொடுத்தால் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் என்ற உறைய வைக்கும் உண்மையை அழகாக காண்பிக்கிறார்கள்.

படத்தின் ஸ்டார் டிகாப்ரியோ தான். டைடானிக் படத்தில் சாக்லெட் ஹீரோவாக வந்த ஜாக் டாஸனா இது என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கிறார். அற்புதமான நடிப்பு, முரட்டுத்தனமான தோறம், தென் ஆப்ரிக்க ஆங்கில உச்சரிப்பு. அசல் தன் ஆப்ரிக்க வெள்ளையரை கண் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார். மேலும் வைரக்கடத்தல்காரர் + முன்னாள் இராணுவ வீரர் எனப்தால் உடல் வலுவில் அக்கறை செலுத்தி உடலை கூட அதற்கு ஏற்றது மாதிரி செதுக்கி இருக்கிறார்.

படத்தின் அடுத்த ஸ்டார் சாலமன், அவருடைய ஆப்ரிக்க முக அமைப்பு கோபம், இயலாமை, பழி உணர்ச்சி, கவலை, அழுகை, சந்தோஷம் போன்ற அத்தனை உணர்ச்சிகளையும் தெளிவாக காட்டுகிறது.

அடுத்ததாக ஜெனிப்பர், அழகான புத்திசாலி ஜர்னலிஸ்ட். கொடுக்கப்பட்ட வேலையை திறம் பட செய்திருக்கிறார். அவரை எல்லாம் பார்க்கும் போதும் வெறும் தலையை காட்டி, 4 பாட்டுக்கு நடனம் ஆடி, கவர்ச்சி காட்டி விட்டு காணாமல் போகும் நம் உள்ளூர் நடிகைகளில் பரிதாபமான நிலை மனதுக்குள் நிழலாடியது.

இதற்கு நான் நேரம் எடுத்து விமர்சனம் எழுதக்காரணம், அனைவரும் இந்த படத்தை ஒரு தரமாவது பார்த்து வைரம் உபயொகித்தலை விட்டு விட வேண்டும் என்று தான். இந்த கடத்தல் வைரங்கள், இந்தியாவுக்கு வரவழைக்கப்பட்டு, நல்ல வைரங்களோடு கலக்கப்பட்டு வெளி நாட்டு மார்க்கெட்டில் விடப்படுகிறது. எனவே ஆப்ரிக்காவில் சிந்தும் இரத்த துளிகள், இந்தியாவின் மீதும் தெறிக்கிறது. இதில் நல்ல வைரமும்(நேர்மையான வழியில் வாங்கிய வைரம்) இருக்கிறது ஆனால் இரண்டும் கலக்கப்படுவதால் கண்டுபிடித்தல் கடினம். அடுத்த முறை வைரம் வாங்க ஆசை ஆசையாக கடைக்கும் போகும் முன் நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி இது, இத்தனை மனித உயிர்களை சித்தரவதை செய்து கொல்லப்பட்டு உருவான வைரம் நமக்கு தேவை தானா?

நன்றி : பேய்குட்டி

ஏப்ரல் 25, 2007 at 9:35 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சிறகில்லாத சிட்டுக்குருவிகள்

சிட்டுக்குருவி பார்த்து இருக்கிறீர்களா..? சின்னதாய் சின்ன மூக்கோடு கைக்குள் அடங்கும்போல இருக்கும். கிளிப்போன்று அழகான பறவை என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும் அதன் கீச்கீச் சத்தமும், துள்ளல்களும் நம்மை அதன் பக்கம் திரும்பவைக்கும்.. பொதுவாக சிட்டுக்குருவிகள் கிணற்றின் உள்ளே இருக்கும் சில கிளைகளிலும், மின்சார கம்பங்களிலும் கூடுகட்டி வாழ்ந்து வந்துக்கொண்டு இருந்தது.. இங்கே இருந்தது என்றால் இப்ப எங்கே என்கிறீர்களா..? அதுதான் என் கேள்வியே..?

நம் இயந்திர வாழ்க்கையில் நாம் தொலைக்கும் விசயங்கள் பல. அவற்றில் முக்கியமானது இயற்கையை சீண்டுவதுதான். மரங்களை வெட்டுகிறோம்..ஓயாத கண்டுபிடிப்புகள்..எல்லாம் இயற்கையை பாழ் செய்வது ஏனோ நம் கண்களுக்கு புலப்படுவது இல்லை.. வேண்டுமானால் நம் சந்ததியினரும் பிந்தொடரும் சில சந்ததியினரும் சுகமாய் அனுபவிக்கலாம். ஆனால் எதிர்கால மனிதர்கள் நம்மை எல்லாம் ஒரு அறிவில்லாத மூடர்களாகவே பார்பார்கள் என்பது மட்டும் நிஜம்..

சரி என்னவோ பேசபோக தலைப்பு திசைமாறுது பாருங்க..

சிலவருடங்கள் முன்பு கிராமங்களில் கூடுகட்டி வாழ்ந்துவந்த சிட்டுக்குருவிகள் இன்று அம்பேல். ஆசைக்குகூட ஒன்றும் பார்க்கமுடிவதில்லை. எங்கே போனது அவை எல்லாம்..? பாதி சிறுவர்களால் சூறையாடப்பட்டு கொன்று தின்றுவிட்டனர்.. இன்னொருப்பக்கம் சிட்டுகுருவி லேகியம் என்று…. தேவையான உணவு, நீர், சூழ்நிலை பற்றாகுறையால் இயல்பாகவே அழிந்தது ஒருபுறம்..

இண்டர்நெட் புரட்சி, செவ்வாய்கிரகம் எட்டிவிட்டோம் என்ற கதைகளுக்கு மத்தியில் எதிர்கால பூமிக்கு ஆப்பு வைக்கிறோம் என்று உணர்கிறோமா..?

ஏப்ரல் 25, 2007 at 9:31 முப 1 மறுமொழி

Older Posts Newer Posts


ஜனவரி 2021
தி செ பு விய வெ ஞா
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

அண்மைய பதிவுகள்